ابن كثير در البداية و النهاية ضمن ذكر حوادث سال چهار صد و شصت گفته ( ج 12 ؛ ص 97 ) : « و فيها توفى من الاعيان أبو جعفر محمد بن الحسن فقيه الشيعة و دفن فى مشهد على و كان مجاورا به من حين أحرقت داره بالكرخ و كتبه سنة ثمان و أربعين الى محرم هذه السنة فتوفى و دفن هناك » . و از عبارت سبكى صريحا برمىآيد كه اين امر مكرر واقع شده و در مرئى و منظر مردم صورت عمل به خود ميگرفته است و نص عبارت او در ترجمهء حال شيخ ( ره ) اين است ( ج 3 ، ص 52 ) : « و قد أحرقت كتبه عدة نوب بمحضر من الناس » . و هر كه طالب تفصيل اين قصه باشد بتواريخ و تراجم احوال مفصله مراجعه كند زيرا مناسب نميدانم كه بيشتر از اين به اين قضيهء جگرسوز و دلخراش اشاره كنم و اين هم بطريق استطراد ذكر شد تلك شقشقة هدرت ثم قرت . مرا درديست اندر دل اگر گويم زبان سوزد * اگر پنهان كنم ترسم كه مغز استخوان سوزد برگرديم باصل مقصود پس بايستى فقط از شيعيان به اين امر ( تأليف تاريخ رى ) بپردازد زيرا چنان كه مشروحا معلوم شد تأليف تاريخ رى مستلزم ذكر مفاخر و مآثر شيعه است و آن نيز مخالف مذاق و عقيدهء علماى اهل سنت و جماعت بوده است و بنابر آنچه من تاكنون بعد از فحص و تتبع و استقصاى وسع اطلاع يافته‌ام دو تاريخ براى شهر رى بهمت و سعى دو نفر عالم بزرگ شيعى نوشته شده است ؛ اول ايشان عالم جليل القدر عظيم الشأن ابو سعد منصور بن الحسين آبى رضوان اللّه عليه است كه ذيلا بنقل عبارات علماء در حق او ميپردازيم . ثعالبى در تتمة اليتيمة ( در تتمهء قسم ثالث كه در محاسن اهل رى و همدان و اصفهان و سائر بلاد جبل و مجاورات آنست از قبيل جرجان و طبرستان ) گفته ( ص 100 نسخهء چاپى بطهران بسال 1353 بتصحيح دانشمند فقيد آقاى عباس اقبال آشتيانى ) : « أستاذ أبو سعد منصور بن الحسين الآبى ؛ هو الذي يقول فيه الصاحب : قل لأبى سعد « 1 » فتى الآبى * انت لأنواع الخنى آبى الناس من كانون أخلاقهم * و خلقك المعسول من آب و تقلد الوزارة بالرى و كان يلقب بالوزير الكبير ذى المعالى زين الكفاة و هو الآن فى ولاية فضله و سروه و هناك من شرف النفس و كرم الطبع و علو الهمة و عظم الحشمة

--> ( 1 ) از اينجا معلوم شد كه بطور حتم كنيهء او « ابو سعد » بوده است پس آنچه در بعضى كتب مشاهده مىشود كه كنيهء او را « ابو سعيد » نوشته‌اند غلط مىباشد بلى ابو سعيد كنيهء برادر وى بوده است چنان كه شيخ عبد الجليل ( ره ) در كتاب نقض تصريح كرده است ( رجوع شود بصفحهء 219 ) .